16 listopada postanowiłem ubrać wygodne buty i ruszyć ochoczo w miasto w poszukiwaniu jednodniowych restauracji, które powstały w różnych miejscach Poznania w ramach „Restaurant Day”.
Muszę przyznać, że cała impreza doprowadziła mnie do dość zaskakujących odkryć i przemyśleń.
Dzień niestety rozpoczął się od poważnej awarii aparatu fotograficznego, ale dzięki uprzejmości Students Kitchen i chyba lekkiemu zbiegowi okoliczności, mamy świetne zdjęcia.
Restaurant Day to krótko mówiąc dzień, w którym otwierają się różnego rodzaju jednodniowe restauracje – no i już tu zaczynają się w mojej głowie „schody”. Bo jeżeli coś jest jednorazowe i nastawione na to, że jutro już tego nie będzie, to czy przypadkiem nie daje to możliwości nie starania się za bardzo, nie dbania o szczegóły?
Ze względów czasowych i finansowych trudno byłoby mi odwiedzić w jeden dzień te dwadzieścia kilka restauracji, dlatego postanowiłem skupić swoja uwagę tylko na niektórych.
Jednym z miejsc gdzie powstało w tym dniu kilka restauracji była Strefa Kultywator . Na co dzień to głównie „machina do spulchniania i użyźniania gleby kulturalnej”, a dziś użyźniali też nasze żołądki. Dano tu nam możliwość spotkania szerokiej palety barwnych ludzi z pasją do gotowania. Można było zjeść burgery, różne ciasta, muffinki, dania kuchni hiszpańskiej czy też rarytasy dla wegan. Dla każdego coś dobrego.
Zacząłem od przygody z Hummusem. Moja ocena tego dania byłaby dość mało obiektywna, bo zdecydowanie nie jestem specjalistą w tym temacie, dlatego przyszedłem tu z kimś, kto dla mnie jest papieżem weganizmu w Poznaniu (Rafał – dzięki za wspólnie spędzony czas).
Zamawiamy porcję i otrzymujemy danie na papierowej tacce (10 zł).
Ta potrawa to dla mnie totalne zaskoczenie. Nie wiem, może kiedy jadłem je wcześniej nie było tak ciekawe, tak smaczne albo może moje kubki smakowe nie były wtedy na nie gotowe. Tym razem jest to poezja smaku. To dzieło stworzył Habemus Hummus. Mój kolega po zjedzeniu tego dania miał wypisaną radość i usatysfakcjonowanie na twarzy, szeroko się uśmiechając rzekł: „Ależ bogactwo smaku! W Poznaniu nie znajdziesz lepszego. Gdyby Habemus Hummus postawili gdzieś w Poznaniu jakiś food truck z tym daniem, zaglądałbym do nich na pewno często!”. Zdecydowanie podzielam zdanie Rafała. Może nie wygląda na takie, ale to naprawdę było wyborne.
Kolejny krok to słodkości od Insulina.
Stojąc i słuchając z jaką pasją dziewczyny opowiadały o tych ciastach, mój znajomy z uśmiecham spojrzał na mnie mówiąc: „Chciałbym, żeby moja kobieta z taką pasją i czułością opowiadała o mnie”. MIŁOŚĆ i SZACUNEK DO JEDZENIA –tak najkrócej mógłbym opisać to co otrzymałem, oprócz kawałka ciasta, za te kilka złotówek od restauracji Insulina.
Na koniec miałem ogromną przyjemność najpierw porozmawiać z ekipą Merienda – tortilla & tapas a następnie wypróbować ich tortille. Były 2 wersje:
-
dla mięsożerców – z przepysznym chorizo i jamon serrano oraz
-
dla wegetarian – z serem brie i szpinakiem.
Fajnie kiedy masz możliwość nie tylko zjeść, ale i porozmawiać z ludźmi, dla których to danie to wspomnienie i smak dzieciństwa.
Porcja kosztowała 10 zł i była kolejnym dowodem na to, że zamiast otwierać kolejny punkt z burgerami może ktoś wpadnie na pomysł, by sprzedawać innego rodzaju przekąski, to danie np. idealnie nadawałoby się do sprzedaży na wynos.
Sergio! Zacznij działać, czekam na dzień od kiedy będę mógł jeść Twoje pyszności na co dzień.
By mieć lepszy obraz całości, poszedłem odwiedzić jeszcze kilka punktów, ale z przyczyn czysto finansowych i zdrowotnych nie byłem w stanie spróbować większej ilości dań.
Sama idea Restaurant Day jest świetna. Jest kolorowo, różnorodnie, smacznie. Każdy na pewno znajdzie coś dla siebie.
Dla mnie chwilami wyglądało to trochę jak zabawa w gotowanie. Brakowało mi momentami lepszego podejścia do klienta, higieny i estetyki podania dań. Z jednej strony zdaję sobie sprawę z tego, że w tym dniu gotują pasjonaci, amatorzy, ale z drugiej strony oni powinni pamiętać, że szeroko pojęta higiena podczas sporządzania i podawania posiłków to rzecz najważniejsza. Nie chcę wskazywać konkretnych lokalizacji gdzie miało to miejsce, ale rada (a raczej prośba) na przyszłość: warto, żeby osoby gotujące i podające jedzenie klientom miały czyste paznokcie i spięte włosy (niestety byłem świadkiem jak długie włosy jednej z pań dotykały jedzenia, które było przeznaczone do sprzedaży – to poważny, wręcz niedopuszczalny błąd).
Po tym całym dniu poczułem, że chyba mimo wszystko boję się jeść w przypadkowych miejscach, od przypadkowych ludzi. Postanowiłem, że następnym razem przyjrzę się bliżej osobom biorącym udział w Restaurant Day.
I taka prośba na sam koniec: jeśli klient pyta o to czy sprzedająca osoba posiada wymagane badania uprawniające do pracy w gastronomii, czy prosi o paragon to naprawdę nie traktujmy jej jak dziwaka lub hejtera szukającego dziury w całym. Takie są standardy, więc może zamiast marszczyć brwi warto wytłumaczyć dlaczego tego dnia jest troszkę inaczej.
Ja na pewno pojawię się na kolejnej edycji tej imprezy, bo sam pomysł bardzo mi się podoba, ale organizatorzy muszą zdać sobie sprawę z tego, że brak higieny i estetyki na niektórych stoiskach (za które jako organizatorzy biorą odpowiedzialność) może dość mocno w przyszłości zniechęcić potencjalnych klientów! Mimo wszystko mam nadzieję, że z każdą kolejna edycją będzie już tylko lepiej, bo w końcu wszyscy uczymy się na błędach.
Specjalne podziękowania dla Students Kitchen za udostępnienie zdjęć: http://studentskitchenblog.blogspot.com/.
Autorem wpisu jest Qlinarny Qń.
